Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Ο ΣΙΑΓΩΝ ΤΟΥ" (η φιλοσοφία της σπαλομπριζόλας)

Τον Οκτώβριο του 2004 ο Κωστάκης (ο καταλληλότερος) ξεστόμισε την περιβόητη φράση "Δεν θα κάνουν κουμάντο πέντε νταβατζήδες" σε απάντηση της πάσας  «σπάστε αυγά για να γίνει ομελέτα με τον βασικό μέτοχο». (Οι Γάλλοι κατά τη διάρκεια του δείπνου συνηθίζουν να ομιλούν περί γαστρυμαργικών απολαύσεων ώστε να επιτείνουν την ηδονή της κατανάλωσης τροφής και ταυτόχρονα να βοηθούν τη σωστή πέψη της).

Ατυχώς, οι άξιοι πολιτικοί σχολιαστές δεν κατάφεραν τότε να διακρίνουν το βαθύτερο πνεύμα της ρήσης του βουλιμικού Πρωθυπουργού και την απέδωσαν στην αποφασιστικότητα του να εξυγιάνει την χώρα. Επικεντρώθηκαν στην ασυνήθιστη για το πρωθυπουργικό του στόμα λέξη "νταβατζήδες", μη συνειδητοποιώντας ότι απλώς απολάμβανε το φαγητό του, δεδομένου ότι στο Γιουνανιστάν οι βαρύγδουπες κουβέντες αποτελούν το καλύτερο συνοδευτικό για ένα επιτυχημένο φαγοπότι.

Επί πλέον, η επίμονη περιστροφή της σκέψης περί του ιδίου σημείου δημιουργεί φυγόκεντρο η οποία εκτοξεύει την ουσία της σε λανθάνουσα αλλά αρκούντως κατανοητή μορφή: Η γαστρονομικού περιεχομένου κουβεντούλα λοιπόν περί ομελέττας μεταξύ τσατζικιού, κεμπάπ και σπαλοπριζόλας συνδέεται εύκολα με τον επαγγελματία μεταπράτη μιας άλλης ηδονής, (του σεξ) και οδηγεί μοιραία στην νταβατζοσυζήτηση!

Ο νεότερος συνταξιούχος Έλλην Πρωθυπουργός μας εδίδαξε πολλά με τα αλλοτινά σοφά του λόγια, και ακόμα περισσότερα με την σημερινή σιωπη του.

Καλή όρεξη Κωστάκη, καλή όρεξη, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ ...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο Μάκης ο Τζάμης γαμπρός.

  Ωραίος ο Μάκης με το γαμπριάτικο κοστούμι! Δεν τον κάνεις πάνω από πενήντα κι όμως είναι συνομήλικός μου, πενήντα έξι στα πενήντα εφτά ο καριόλης. Μέχρι τα σαράντα μεγαλοέδειχνε αλλά μετά άρχισε να μικροδείχνει. Γαμώ τα DNA γαμώ. Ούτε φαλάκρα, ούτε κοιλιά, ούτε προγούλι ούτε τίποτα. Ο χρόνος του χάρισε μόνο ένα ασημένιο, πυκνό μαλλί που σε συνδυασμό με την λεπτή του κορμοστασιά του δίνει έναν αέρα Γάλλου μπον βιβέρ. Πουτάνα φύση … Μεγάλη μούρη από τότε ακόμη που πηγαίναμε μαζί στο γυμνάσιο. Τις έριχνε τις γκόμενες ξερές. Ωραίο αγόρι και λογάς, μα πολύ λογάς.   Ξεπαρθενεύτηκε στη Δευτέρα γυμνασίου από μια της πρώτης Λυκείου. Βέβαια έλεγε ότι το ‘χε κάνει απ’ την πρώτη τάξη με την κόρη του κυλικειάρχη, δεν ήξερε όμως ο μαλάκας ότι όταν την πήδηξα εγώ στην τρίτη, μου ορκίστηκε στο φως της ότι εκείνη την πρώτη φορά απλώς τον τρόμπαρε μέχρι που άδειασε στο χέρι της. Φυσικά δεν με έπεισε ο όρκος της όσο το αίμα στο εσώρουχό μου. Ήταν παρθένα! Ναι ήταν ψεύτης ολκής! Είχε πεθάνει το

Βίλμα

Ο λόγος που χάζευα τη Βίλμα ήταν το βλέμα της. Όχι γιατί παρά τα περίπου 90 χρόνια της παρέμενε ακόμα κοριτσίστικο (ζωηρό και περίεργο σα να αντίκρυζε για πρώτη φορά τον κόσμο) αλλά επειδή ήταν ονειροπόλο. Όταν η ματιά της σηκωνόταν για να κοιτάξει κάπου μακριά, έλαμπε με μια ακατανόητη ένταση και έχανε το απόκοσμο φως της μόνο όταν ξανάπεφτε πάνω στα κοντινά πράγματα ή στον συνομιλητή της - εν προκειμένω εμένα.Τώρα ήμουν εγώ ο υπνωτισμένος. Της πήρε λιγότερο από μισό δευτερόλεπτο να επιστρέψει από την ονειροπόληση στο καφενείο του "Σφακιανού" όπου καθόμασταν και στην αρχινημένη κουβέντα μας. - Ωραίο βράδυ Κώστα. Γλυκό. Είναι ωραία η Νίσυρος το καλοκαίρι. Λάτρεψα το Μανδράκι από την πρώτη μέρα που ήρθα νιόπαντρη με το συχωρεμένο τον Πανάγο. Ξαφνικά το βλέμα της έγινε γκρίζο. - Ο Γιάννης μου έλεγε ένα τραγούδι, είπα προσπαθώντας να διώξω το σύνεφο. "Του ποταμού μας το νερό βρέχει δε βρέχει τρέχει ωραία το Μανδράκι μας κορίτσια που τα έχει". - Πρέπει να ίσχυε το ίδιο

Οκτώ λεπτά.

  Το ‘χα χρονομετρήσει στο στρατό. Ένα τσιγάρο διαρκούσε οκτώ λεπτά, το Camel βέβαια γιατί αν είχα κάνει τράκα κανένα ελαφρύ, δεν έβγαζε το πεντάλεπτο. Έτσι μετρούσα το ατέλειωτο δίωρο της σκοπιάς σε οχτάλεπτα. Δώδεκα τσιγάρα το ένα μετά το άλλο με δυο λεπτά διάλειμμα στο ενδιάμεσο. Στο τέλος δε χρειαζόμουνα ούτε το ρολόι, μόλις έσβηνα το δωδέκατο, μάζευα με την ησυχία μου τα αποτσίγαρα, τα τύλιγα σε ένα φύλλο τσοντοπεριοδικού που το έκανα μπαλάκι και το πέταγα στο κράνος του δεκανέα αλλαγής αντί για το προβλεπόμενο «αλτ τις ει». Χακί αριθμητική ακριβείας… -           Και από τι πέθανε ο φίλος σου; -           Από τσιγάρο. -           Κάπνιζε πολύ; -           Μπα, δεν το   ‘χε βάλει ποτέ στο στόμα του. -           Α, παθητικός καπνιστής. -           Ούτε. -           Ε τότε; -           Με το Στέλιο ήμασταν κολλητοί από το Λύκειο, μετά μαζί συγκάτοικοι στη Σαλονίκη, ώσπου τα ‘μπλεξε με κείνη τη Σερραία, ωραία κοπέλα βέβαια αλλά πώς να στο πω, κάπως κτητική. Δεν ήθε