Τρίτη 9 Αυγούστου 2022

Ένα φίδι που το λένε Τες.

Τρίτη 9 Αυγούστου 2022 0


Με την Τες είμαστε μαζί 3 χρόνια.
Την είχα βρει κουλουριασμένη κάτω από μια πέτρα στα ριζά ενός λόφου, χωρίς τ’ αδέρφια και τη μάνα της - ποιος να ξέρει τι τους είχε συμβεί. Τη λυπήθηκα έτσι μικρή, μοναχούλα και απροστάτευτη και την πήρα μαζί μου.

Φαίνεται ότι τελικά είναι ψέμα ότι στα φίδια αρέσει το γάλα γιατί δεν ήθελε ούτε να το μυρίσει, έτσι την τάιζα τρυφερά έντομα και νεογέννητα ποντικάκια. Τώρα που μεγάλωσε τα τσακώνει μόνη της. Στην αρχή η Τες ήταν φοβισμένη και διστακτική, σιγά-σιγά όμως με συνήθισε και μάλιστα αρχίσαμε και να παίζουμε μαζί. Το αγαπημένο της είναι να κουλουριάζεται και να μαζεύεται κι ύστερα να τινάζεται με όλη της τη δύναμη πάνω μου, ενώ εγώ την αποκρούω πιάνοντάς την από το λαιμό για να την απιθώσω προσεκτικά στη θέση της. Με τον καιρό βελτιωθήκαμε και οι δυο τόσο πολύ σ’ αυτό το παιχνίδι που η μεν Τες φαίνεται σαν μια αχνή ασημένια λάμψη καθώς εκτοξεύεται και το χέρι μου από την άλλη τινάζεται τόσο ακαριαία που θυμίζει χτύπημα του μακαρίτη του Μπρους Λη.

Μερικές φορές το πρωί που κοιμάμαι κάθεται και με κοιτάζει κουλουριασμένη πάνω στο στήθος μου και με το που ανοίξω τα μάτια μου φσσσσσστ ορμάει ! Γι’ αυτό έχω συνηθίσει να κοιμάμαι με το δεξί χέρι κοντά στο αυτί μου. Μια φορά πρόλαβα και τη γράπωσα λίγους πόντους από το αριστερό μου μάτι και μια άλλη πήγα στη δουλειά έχοντας δυο κόκκινα σημάδια στη μύτη από τα μυτερά δοντάκια της Τες. Είπα στους συναδέλφους ότι έσπασα δυο σπυριά και τα πίεσα μέχρι αίματος.

Μόνο όταν έρχεται κόσμος σπίτι ξαναγίνεται δύσπιστη και κρύβεται κάτω από τον καναπέ. Κάποτε  μια φίλη που της έπεσε το ηλεκτρονικό τσιγάρο και κύλησε από κάτω, παρά λίγο να την ακουμπήσει καθώς είχε βάλει το χέρι της να το πιάσει αλλά η παμπόνηρη Τες της ξέφυγε.

Στην Τες αρέσει να βλέπει βιντεοκλίπ στην τηλεόραση. Φυσικά τα φίδια δεν ακούνε αλλά αισθάνεται πολύ καλά τις δονήσεις της μουσικής κι έχει μια αδυναμία στα τραγούδια με μπάσα (τρελαίνεται για το We will rock you των Queen και για το Kashmir των Led Zeppelin). Επίσης της αρέσουν τα ρούχα και οι αφάνες στα ντίσκο της δεκαετίας του 70.

Γενικά είναι ένα χαρούμενο, διψασμένο για ζωή και καλοπέραση πλάσμα. Μόνο όταν πλησιάζει ο καιρός ν’ αλλάξει δέρμα τα πράγματα γίνονται κάπως δύσκολα μεταξύ μας και δε θέλει ούτε παιχνίδια ούτε πειράγματα. Είναι όπως η ένταση που έχουν κάποιες γυναίκες πριν την περίοδο αλλά πολλαπλασιασμένη επί τριάντα ή σαράντα ... Έτσι την αφήνω στην ησυχία της να κυνηγήσει στον κήπο κανένα βατράχι.

Καμμιά φορά κοιταζόμαστε με τις ώρες. Εκείνη αραγμένη στο τραπέζι της κουζίνας κι εγώ ακουμπισμένος με τους αγκώνες και το κεφάλι να στηρίζεται από τις γροθιές μου.

Κλείνω τα μάτια τα κλείνει κι εκείνη. Βγάζω τη γλώσσα την βγάζει κι εκείνη. Κουνάω πάνω κάτω το κεφάλι, το ίδιο κι εκείνη. Αυτό ήταν  δεν έχουμε άλλο σημάδι συνεννόησης.

Δεν ξέρω τι σκέφτεται ούτε τι θα ΄θελε να μου πει αν μπορούσε κι εκείνη το ίδιο. Καλύτερα, έτσι δεν υπάρχει περίπτωση να ανταλλάξουμε άσχημες κουβέντες. Το βλέμμα είναι αρκετό. Η Τες είναι το εγγύτερό μου πλάσμα.

Είναι κοντά στην ενηλικίωση. Κάθε που φεύγει για να κυνηγήσει το φαΐ της φοβάμαι ότι δε θα ξανάρθει. Στην χειρότερη θα τη σκοτώσει καμμιά γάτα ή θα τη λιώσει κανένα αυτοκίνητο, στην καλύτερη θα βρει ένα αρσενικό ταίρι, θα γεννήσει αυγά, θα περιμένει να βγουν από μέσα τα μικρά της, θα κάνει οικογένεια και θα τη χάσω για πάντα.

Αλλά εκείνη πάντα επιστρέφει. Ως τώρα.

 

 

Κυριακή 8 Μαΐου 2022

Μάνα.

Κυριακή 8 Μαΐου 2022 0


- Και δε μου λες εδά μρε μάνα, ποιός εσφυροκαλέμιασε τα σκαλίσματα πάνω από την πόρτα του μπαλκονιού; Είχε πάλι ο πατέρας μου καμμιά από εκείνες τις φαεινές του ιδέες;
- Όι παιδί μου, δεν τηνε  'καμε ο πατέρας σου τη ζημιά στο ανώφλι.
- Κι αμέ ποιός;
- Η γιαγιά τση γιαγιάς σου.
- Η ποιά;
- Η προ-προ-γιαγιά σου. Η Μαριγώ. Δεν το 'χες παρατηρήσει τόσα χρόνια;
- Όχι ρε μάνα. Και γιάντα το χάλασε;
- Ήθελε να σβήσει το όνομα του γιού της.
- Γιάντα ρε μάνα;
- Η γιαγιά τση γιαγιά σου είχενε δυο κόρες, τη Χρυσώ και την Ιωάννα, και ένα γιό πολύ λεβέντη, το Στελή. Μια μέρα ήρθε ένας από το Μούντρος και του λέει του Στελή ότι γίνεται εκστρατεία στη Μικρά Ασία και να πάει λέει εθελοντής να πολεμήσει τσοι Τούρκους. Πες-πες-πες τονε κατάφερε - ο Θεός μόνο κατέει ήντα του 'ταξε ο αφορεσμένος. Η κακομοίρα η μάνα του  έπεσε στα πόδια ντου αλλά αυτό το κακορίζικο δεν την άκουγε. Κοπέλι ήτονε, είχανε πάρει τα μυαλά του αέρα, είχε ποθάνει κι ο Γιατρουδοκωστής ο πατέρας του .. 
Προτού φύγει για το μέτωπο εχάραξε τα αρχικά του στη μπόρτα τση σάλας, ακόμη φαίνουνται άμα πας να ξανοίξεις. Σ.Κ.Ι., Στέλιος Κωνσταντίνου Ιατρουδάκης. Δυο χρόνια μετά ήρθενε η κακή είδηση: ο Στελής εσκοτώθηκε και δεν ήβρανε ούτε το πτώμα του ποτέ. Η κηδεία έγινε με άδειο φέρετρο και ο παππάς τονε διάβασε σε κενοτάφιο.
Μόλις εγύρισε από το νεκροταφείο η κακομοίρα η Μαριγώ, ο θεός να τση συχωρέσει, ανέβηκε σε μια καρέκλα και με ένα κλαδευτήρι άρχισε να πελεκά το όνοα του γιού τζη στο ανώφλιο. Είδανε και πάθανε να τηνε κατεβάσουνε οι κόρες τση. "Δε θέλω να ξαναδώ γραμμένο το όνομα του κοπελιού μου " φώναζε και ξερίζωνε τα μαλλιά της.
Την άλλη μέρα εχιόνισε (χειμώνας καιρός) και κείνη σηκώθηκε ξημερώματα, πήγε στον κήπο και ξάπλωσε με το νυχτικό στο χιόνι. Τη βρήκε λίγο αργότερα η Χρυσώ -η προγιαγιά σου, που'χε το νου τζη φαίνεται, και μαζί με την Ιωάννα την εβάλανε με το ζόρε πάλι μέσα στο σπίτι.
- Γιατί μαμά ξάπλωσε στο χιόνι;
- Ήθελε να ποθάνει, αλλά δεν ήθελε να αυτοκτονήσει φανερά για να μη μαγαρίσει το όνομα τση οικογένειας. Η ελπίδα της λοιπόν ήταν να πάθει πνευμονία και να ποθάνει από φυσικά αίτια.
- Έζησε χρόνια. Μετά από καιρό κάποιος λέει εσκότωσε εκείνον που είχε στρατολογήσει τοτεσάς το Στελή. Όταν λοιπόν ο φονιάς εκείνου του αφορεσμένου αρρώστησενε κι επόθανε, στα εννιάμερα η Μαριγώ έστειλε ένα δίσκο κόλυβα να συχωρεθεί η ψυχή ντου.
Και την άλλη μέρα απεβίωσε κι εκείνη και ξεκουράστηκε.


 


 

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2022

Everybody knows...

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2022 0


 "Ξαδέρφη, άκουσα το γυιό σου να ψέλνει σήμερο στην εκκλησία και ήτονε η φωνή ντου σα ντου γαϊδάρου", είπε στη μάνα μου σκασμένος στα γέλια επιστρέφοντας από το μνημόσυνο του μπάρμπα μου του Νίκου (του Νικακιού). Με αυτή τη σκληρή αλλά δίκαιη αξιολόγηση ο μπάρμπας μου ο Γιώργης ο Ρόμπολας κύλισε τον λίθο που σφράγισε το τέλος της σταδιοδρομίας μου ως ψάλτου. Στο ίδιο κριτικό και συνάμα πικρά σκωπτικό πνεύμα ρώτησε τον πατέρα μου, που όταν είναι κουρασμένος από τη δουλειά στα χωράφια δε διακρίνεται για την καλή του διάθεση: "ξάδερφε, να'χα μου δάνειζες τη μούρη σου απού έχω να πάω σε μιαν κηδεία αύριο"!

Ο θείος Γιώργης ο Ρόμπολας έμοιαζε με τον Λέοναρντ Κοέν: αδύνατος, νευρώδης, μυτόγκας σκούρος, με νανουριστή βαθειά φωνή και καλογυναικάς. Μόνο στα καλαμπούρια διέφεραν αλλά όχι απόλυτα γιατί ήταν φορές που το βλέμα του Γιώργη δραπέτευε και καρφωνόταν στιγμιαία κάπου με τρυφερότητα, θλίψη και απόγνωση μα γλήγορα επέστρεφε αλέγκρο πότε με αστεία κι άλλοτε με νεύρα.
Τη χρονιά που έδινα πανελαδικές με φωνάζει και μου λέει: "έλα από του "Ρούλη" να πάρεις τα κλειδιά του αμαξιού να μη γυρίζεις σαν τον κακομοίρη στο Ρέθυμνο με τα πόδια. Εγώ θα πάω με το ταξί στο σπίτι. Και μετά το φροντιστήριο να πας στο χωριό κατευθείαν.  Αλητάμπουρα να προσέχεις θα με σκοτώσει η μάνα σου".
Είχε μια κασέτα με τα best of του Vangelis Παπαθανασίου μόνιμα στο κασετόφωνο. "Αυτός είναι μεγαλοφυία ανηψιέ, τη μουσική του τη βάνει η ΝΑΣΑ και την ακούνε οι αστροναύτες στα διαστημόπλοια" με ενημέρωσε.
Μάιστα, δεκαετία του 80, δεκαεπτάχρονος με αυτοκίνητο. Γιούπι - από τύχη γλιτώσαμε εγώ ο "Τσουβές", ο "Στραβός" και ο Γιάννης με τα ωραία μακριά μαλλιά του οποίου το παρατσούκλι μου διαφεύγει τώρα!
Ένα Σάββατο πρωΐ με πετυχαίνει να επιστρέφω (με το RENAULT του φυσικά) από ένα ολονύχτιο γλέντι στη  "Disco Libra". Δε με αφησε να πάω για ύπνο, παρά με έβαλε μαζί με άλλους δυο συνομίληκους λεβέντες να φτυαρίζουμε  μέχρι το απόγευμα ένα τριαξονικό πυρήνα στο ελαιουργείο του Πρινέ. Δε χάριζε κάστανα ο Ρόμπολας. Κι εγώ δεν ξαναπάτησα στη Libra.
Μιαν άλλη φορά σ'εκείνο το θρυλικό ελαιουργείο του μας βλέπει τρία άτομα να προσπαθούμε να σπρώξουμε ένα καρότσι ντορμπάδες ενώ σπινιάραμε πάνω στο λαδωμένο δάπεδο παραπατωντας σαν μεθυσμένοι. Μας έκανε πέρα εκνευρισμένος και το πήγε με τα χίλια μόνος του ως το παλάγκο. "Σας έχει φάει η μαλακία ρε λαστιχοτσούτσουνοι"!
Την τελευταία φορά που τον χαιρέτισα -πέρισυ, οδηγούσε ένα KAWASAKI GPZ.

Ο πατέρας και η μάνα μου τον αγαπούσαν σαν αδερφό. Εγώ και η αδερφή μου τον αγαπούσαμε  σαν πατέρα. Δεν του είπα ποτε ότι το χρυσό SEIKO που μια φορά μου χάρισε, το έχασα λίγες μέρες αργότερα στις τουαλέτες του "ΚΥΔΩΝ" πηγαίνοντας για Αθήνα. Δεν του ομολογησα ποτέ ότι τον θαύμαζα σαν υπερήρωα.
Δε θα του το συγχωρήσω ποτέ που έφυγε τόσο νωρίς.





 


Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2021

Ένας εχθρός του λαού

Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2021 0

 



Φοβερό όνειρο είδα που λέτε οψές το βράδυ:
Παρακολουθούσα λέει την παράσταση "Ένας εχθρός του λαού*" .
Στον ρόλο του Τόμας Στόκμαν, ήταν φυσικά ο Σωτήρης Τσιόδρας, ο οποίος δεν έπαιξε κι άσχημα εδώ που τα λέμε, απλώς η ερμηνεία ήταν λίγο άτονη και άνευρη θα έλεγα, σε σημείο που με πήρε 2-3 φορές ο ύπνος, πράγμα που δε με πείραξε βέβαια, αφού όπως αντιλαμβάνεστε ήμουν ήδη κοιμισμένος.
Ομολογώ όμως ότι σε κάποια σημεία ο Στόκμαν-Τσιόδρας ήταν συνταρακτικός, όπως όταν υμνωδούσε γεμάτος τηλεοπτική κατάνυξη στο αβαείο του Μούνκεβι ή στη φάση που εμφανίζεται ως ο ήρωας με το λεκιασμένο φανελάκι στο ομώνυμο νοσκοκομείο - έξοχες προσαρμογές του σκηνοθέτη αμφότερες κατά τη γνώμη μου.
Στο τέλος, με ανάμεικτα συναισθήματα χαράς και ανακούφισης παρακολούθησα την τελική ήττα του πρωταγωνιστή από το φαυλεπίφαυλο κατεστημένο και την αναπόφευκτη συντριβή του. Μετά την αυλαία άναψαν τα φώτα και καθώς σκούπιζα τα δάκρυα που είχαν φέρει τόσα γέλια στα μάτια μου με ένα χαρτομάντηλο, πρόσεξα τον διπλανό μου ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον συγγραφέα.
"Ω,Ερρίκε, τι καταπληκτικά που γράφετε !" τον επαίνεσα φυσώντας τη μύτη μου με θόρυβο.
"Φίλτατέ μου, " απάντησε αηδιασμένος, «αν ποτέ η Τέχνη κάνει μήνυση στη Ζωή για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας θα της πάρει και τα σώβρακα της παλιοπουτάνας».


* Έργο του Ερρίκου Ίμπσεν, με θέμα έναν γιατρό μιας πόλης, που χαίρει της εκτίμησης των Αρχών, έως ότου εκείνος αποκαλύπτει μια υγειονομική απάτη που θέτει σε κίνδυνο τις ζωές των συμπολιτών του. Ο μέγας Νορβηγός πραγματεύεται την προσπάθεια συγκάλυψης της αλήθειας, την κοινωνική διαφθορά και τα βρώμικα παρασκήνια της πολιτικής.


Τετάρτη 14 Ιουλίου 2021

Ο παρ'ολίγον συγγραφέας και η κόρη του συνομιλούν

Τετάρτη 14 Ιουλίου 2021 0

 

Gao Xingjian - La Fin du Monde, 2006


- Το μυαλό μου, αγάπη μου, δημιουργεί χαρακτήρες τόσο πειστικούς που στο τέλος γίνονται πραγματικοί, κι αν δεν τους βάλω να ξεκουραστούν πάνω στο χαρτί, εκείνοι ολημερίς κι οληνυχτίς με  καταδιώκουν.
 
- Λες μαλακίες μπαμπά, δε μπορεί να σε κυνηγούν στ'αλήθεια πρόσωπα που μόνο στη φαντασία σου υπάρχουν. Δεν είσαι τρελός.
 
- Δεν έχει σχέση με την τρέλα αυτό μικρή μου, αλλά ναι, υπάρχουν μαζί μου, αναπνέουν τον αέρα μου, τρώνε απ'το φαΐ μου, κοιμούνται στο σπίτι μου, σχολιάζουν τις απόψεις μου, διεκδικούν το χώρο τους στη ζωή μου και δε μ'αφήνουν ήσυχο μέχρι να γίνουν υποκείμενα σε γραπτές προτάσεις.
 
- Κοιτώ μα δεν τους βλέπω γύρω σου ρε μπαμπά, εδώ και χρόνια μου μιλάς για πρόσωπα που δεν υπάρχουν, τουλάχιστον εγώ δεν τα έχω δει. Σου λέω ότι αερολογείς και με φοβίζεις, τουλάχιστον δώσε μου μια ένδειξη, διατύπωσε ένα έστω επιχείρημα να με πείσεις για την ύπαρξή τους.
 
- Μα δεν το βλέπεις αγάπη μου και μόνη σου; Δεν έχεις συνείδηση.
 
- Τι συνείδηση ρε μπαμπά; Μου τσαμπουνάς ασυναρτησίες που απαιτείς να πιστέψω απλά και μόνο επειδή βγαίνουν από το στόμα σου και μετά εγώ έχω θέμα με τη συνείδησή μου;
 
- Συνείδηση, μικρή μου, συνείδηση. Συνείδηση !
 
- Συνείδηση ποιού πράγματος;
 
- Της ανυπαρξίας σου γλυκειά μου.
 
- Μπα, τώρα είμαι κι ανύπαρκτη;
 
- Δυστυχώς.
 
- Γυμνός από επιχειρήματα λες τέτοια πράγματα στην ίδια σου την κόρη. Ξεφτίλα!
 
- Πρόσεχε πώς μιλά στον πατέρα σου βρε καθαρματάκι! Έχω επιχείρημα ακλόνητο της ανυπαρξίας σου.
 
- Και ποιό είναι αυτό σε παρακαλώ εξυπνούλη μπαμπά μου;
 
- Αγάπη μου ... δεν εχω κόρη.

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2021

Αλλόφρονας Ιούλιος.

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2021 0

 


«Ο γενέθλιός μου μήνας στα θολερά
λιοπύρια του Καρκίνου
μ’ έναν απρόκοφτον ίσκιο που αναβλύζει
δονούμενος από φευγαλέα
φωνήματα κληματαριάς- τι άρια
ο θάνατος ή η έβδομη κοίμηση…
Σα να αισθάνομαι το σώμα μου στον ιδρώτα
λουσμένο μουσείο
Οπού ‘χει να δείξει σωζόμενες αστραπές
τη μεγάλη του πόνου προσωπογραφία.
Μοναστήρι παμπάλαιο τούτος- εδώ ο ύπερος.
Δεν επιτρέπω υπολειπόμενα δάκρυα
προχωρώντας με χαυλιόδοντες αταραξίας
ανάμεσα στα μελανθή με φως ανήμερο
να κατακάψω και τις πέντε ηπείρους.
Την καλησπέρα μου στα Ιδανικά σας.»
 
Ν. Καρούζος

Τετάρτη 14 Απριλίου 2021

Δεν

Τετάρτη 14 Απριλίου 2021 0


Δεν προστατεύτηκα

Δεν εκμεταλεύτηκα

Δεν ολοκλήρωσα

Δεν υπολόγισα

Δεν απόκτησα

Δεν εφύλαξα

Δεν έζησα

Δεν είμαι

Δεν έχω

Hello

 
ΝΥΣΤΟΛΟΓΙΟ ◄Design by Pocket, BlogBulk Blogger Templates