Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μην ξεπουλάτε τα Ιερά και τα Όσια... Νοικιάστε τα !

Τελικά οι στενόμυαλοι δεν εξετίμησαν την "out of the box" ιδέα του φρεσκοπαντρεμένου γόνου και της τηλεπερσόνας: Η παραχώρηση  χρήσης των εθνικών συμβόλων για κοσμικά γεγονότα αντί χρημάτων μπορεί να αποτελέσει ασφαλή οδό διαφυγής από το τρέχον οικονομικό αδιέξοδο της πατρίδας. Ποια νεαρά κόρη εφοπλιστού δεν θα επιθυμούσε να εορτάσει το "ευτυχέστερο γεγονός της ζωή της", πάνω σε ένα πλωτό μνημείο όπως το θωρηκτό Αβέρωφ;
Ποιο νεαρό βλαστάρι οικογενείας πετυχημένου επιχειρηματία δεν θα ήθελε να κάνει ένα πάρτυ αποφοίτησης πάνω ή μέσα σε ένα χώρο με ιδιαίτερη ιστορική αξία; Δόξα τω Θεώ ο μπαμπάς έχει χρήματα!
Και βέβαια το target group μας εκτείνεται και εκτός Ελλάδος όπου εκμεταλευόμενοι την Αρχαιολατρεία τους μπορούμε να κάνουμε trend στο διεθνές τζετ σετ, διαθέτοντας για hapenings ιστορικούς χώρους όπως η Ακρόπολη, ο Παρθενώνας, η Επίδαυρος κ.ο.κ.
Φαντάζομαι τον επόμενο γάμο του κου Αμπράμοβιτς στην Κνωσσό με τη συνοδεία κρητικής λύρας, και το γαμήλιο πάρτυ στον αυλόγυρο του παλατιού του Μίνωα !
Ονειρεύομαι την επόμενη επίδειξη του οίκου Cavalli μέσα στο Θησείο και ένα prive δείπνο του Bill Gates και της εκλεκτής του παρέας στο Λευκό Πύργο.
Τελειώνω προτρέποντας τους κυβερνήτες του Έθνους όπως σπεύσουν να αξιοποιήσουν την λαμπρή ευκαιρία και να δηλώσουν παντού ότι η Πατρίς δεν πωλείται αλλά ενοικιάζεται !

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το πορτρέτο της Μαρίνας

Ήταν η πριγκίπισσα του χωριού. Μοναχοκόρη του μεγαλοκτηματία, εμπόρου, μεταπράτη, μεσίτη, τοκογλύφου, πολιτευτή και τι δεν ήταν ο ο μπαμπάς της, κυρίου Θεοδώρου,  που είχε καταφέρει να αυγατίσει την ήδη μεγάλη περιουσία του πατρός του και να γίνει ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους του τόπου του. Η σύζυγός του και μητέρα της η Ασπασία, ήταν μια ευειδής αλλά κάπως τροφαντή μοσχαναθρεμένη κόρη μεγαλεμπόρου ζωοτροφών (συνεργάτη του κυρίου Θεόδωρου), που όσο η τρισχαριτωμένη κορούλα της ομόρφαινε και ψήλωνε, τόσο εκείνη ασχήμαινε και χόντραινε. Όσο για τον κύριο Θεόδωρο εκείνος συνέχισε να πλουτίζει  Έτσι είναι, τα νειάτα και η ομορφιά διαρκούν λίγο, μα η ανθρώπινη πλεονεξία δεν έχει τελειωμό. Αντίθετα με άλλους προνομιούχους, ο κύριος Θεόδωρος δεν άφηνε το χωριό για να μετοικήσει στην πόλη έχοντας υπόψιν το σχετικό ρητό περί πρωτιάς και δευτεροσύνης και απολάμβανε την πρωτοκαθεδρία του απέναντι σε αγροτοκτηνοτρόφους, εργάτες και υπαλληλίσκους οι οποίοι τον έβλεπαν σαν ένα θεσμ...

Στην Κάτω Βρύση.

Η Ανεστολένη ξεπρόβαλε κουτσαίνοντας από τον πόρο του χωραφιού της και πήρε το χορταριασμένο μονοπάτι για να ανεβεί στον αμαξωτό. Στο ένα χέρι κρατούσε έναν κουβά και στο άλλο ένα μισοάδειο σακί καλαμπόκι. Με είδε και κοντοστάθηκε.  Γεια σου θειά. Ήντα κάνεις παιδί μου; Η μάνα σου, ο πατέρας σου η αδερφή σου; Ούλοι καλά θειά Ελένη. Ήντα γυρεύεις επαέ; Ήρθα να θυμηθώ. Εσύ ήντα κάνεις; 20 χρόνια ποθαμένη κι ακόμη έρχεσαι να ταϊσεις και να ποτίσεις το χοίρο; Κάποιες συνήθειες παιδί μου δε σ'αφήνουν ούτε κι όταν ποθάνεις. Άφησε κάτω τον κουβά και το σακκί και έκατσε στο πεζούλι απέναντί μου. Επαέ δίνατε ραντεβού και φιλούσατε τσοι κοπελιές ε; Ναι. Και γράφαμε με κάρβουνο ερωτικές εξομολογήσεις στον ασβεστωμένο τοίχο και στις κολώνες.  Θυμάσαι που σου 'καμα την παρατήρηση τότε ε;  Και σε έβρισα χυδαία θειά Ελένη. Ποτέ δε σου ζήτησα συγνώμη. Ήσουνα κοπέλι. Και δεν πήγες να το μαρτυρήσεις στη μάνα μου. Με φωνάζατε λαδούρα, αυτό μου 'λειπε να με λέγατε και ρουφιάνα. Ήσουν σφιχτοχ...

Η κηδεία και η βάφτιση του Λοχία Φώλκερ

    Φραγκφούρτη, τέλη 20ου αιώνα. Το σελφ-σέρβις ήταν γεμάτο από πελάτες που όπως κι εγώ εργάζονταν σε κάποια από τις γύρω εταιρίες. Αφού άδειαζαν   βιαστικά το πιάτο τους, άλλοι το ξαναγέμιζαν από τον μπουφέ   κι άλλοι όχι, ρούφαγαν με ικανοποίηση το εθνικό ποτό της Γερμανίας δηλαδή νερό με μπουρμπουλήθρες -οι πιο μερακλήδες έπαιρναν κόκα-κόλα,   κι έφευγαν για να επιστεγάσουν τη μεσημεριάτικη   απόλαυση με ένα τσιγαράκι και κάμποσα ρεψίματα πριν επιστρέψουν στα γραφεία τους. Δεν ήταν συνηθισμένο να πίνεις αλκοόλ στο Mittagspause   αλλά εγώ δεν είχα σκοπό να ανταγωνιστώ την αξιοθαύμαστη εγκράτεια των κατοίκων της χώρας που είχε την τιμή να με φιλοξενεί, και όπως πάντα απολάμβανα μια παγωμένη μπυρίτσα, πρώτον για να ηρεμήσει το πνεύμα μου από τον εργασιακό τάραχο και δεύτερον για να προετοιμάσω κατάλληλα το στομάχι μου για την επόμενη μπυρίτσα. Αντιλήφθηκα κάποια βλέμματα αποδοκιμασίας αλλά με παράτησαν γρήγορα καθώς ήξεραν ότι με όσες μπύρες και να ...