Η κάλπικη λέρα.

Τελευταία ο γαπ* μου θυμίζει τον τυφλό (Μίμης Φωτόπουλος) στην ταινία “Η κάλπικη λίρα” o οποίος αφού πήδηξε την κοκότα (Σπεράντζα Βρανά), όταν έφτασε η ώρα της πληρωμής ανακάλυψε ότι είχε χάσει τη χρυσή λίρα που της είχε τάξει. Βέβαια και να μην την είχε χάσει όλοι ξέρουμε πως ήταν κάλπικη (η λίρα όχι η πουτάνα).

Αλλά κι εμείς φερθήκαμε σαν κοκότες: ξέραμε πως ήταν λειψός και ανεπαρκής αλλά εκείνο το “λεφτά υπάρχουν” στάθηκε αρκετό (όπως έδειξε και η κάλπη) για να ενδώσουμε στις πολιτικές ορέξεις του.

Θα μου πείτε πως τα λεφτά που μας έταξε δεν ήταν κάλπικα, αλλά ποιος νοιάζεται αφού ούτ' εμείς τα 'δαμε ποτέ. Υπήρξαν και εξακολουθούν να υπάρχουν σε ένα δεύτερο, παράλληλο σύμπαν εις το οποίο φαίνεται ότι κατοικοεδρεύουν ο γιωργάκης και τα παμπουκοειδή του.

Κατά τα άλλα ο καλπικότερος, εξακολουθεί να περιφέρεται στη Βουλή και στα κυβερνητικά συμβούλια υποδυόμενος τον αόμματο ενίοτε δε και τον κουφό.

Υπαρχει μόνο μια σοβαρή διαφορά: ενώ η κοκότα μόλις συνειδητοποίησε το φιάσκο, πέταξε έξω κλοτσηδόν το μπαταξή, εμείς υπομένουμε το πήδημα περιμένοντας την κάλπικη** πλερωμή μας.

* ε όχι και κεφαλαία ο γιωργάκης !

** η κάλπη και ο κάλπικος έχουν κοινή ρίζα. Τυχαίο ;