Ουαί τσοι ποθαμένοις

Μια φορά πέθανε αιφνιδίως ένας Έλληνας μετανάστης στη Γερμανία και οι συγγενεις του κανόνισαν να έρθει η σωρός του στην Ελλάδα με τρένο.
Αφού λοιπόν έμεινε 1 εβδομάδα στο νεκροτομείο ενός νοσοκομείου του Αννόβερου για νεκροψία κλπ, ο μεταστάς ξεκίνησε τη μακάβρια επστροφή στην πατρίδα.
Λίγο έξω από την Αθήνα και ενώ είχε πια νυχτώσει, το τρένο πήρε με μεγάλη ταχύτητα μια στροφή με αποτέλεσμα να σπάσει ο ιμάντας που  συγκρατούσε  το φέρετρο , αυτό εκτινάχθηκε με ταχύτητα  κι έπεσε στην παράλληλη εθνική οδό όπου και διαλύθηκε ενώ το πτώμα του άτυχου ανθρώπου βρέθηκε ανάμεσα στα οχήματα που έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Πέρασαν  από πάνω του με τη σειρά που αναφέρονται: ένα συρόμενο, ένα επικαθήμεν, τρία ζωεμπορικά, ένα λεωφορείο του ΚΤΕΛ Καρδίτσας, δυο του ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης, μια σκουπιδιάρα απ’τα Μέγαρα κι ένα βυτιοφόρο καυσίμων από το μενίδι.
Αυτό το τελευταίο  έτρεχε τόσο πολύ ώστε ο νεκρός να πεταχτεί σε ύψος 15  μέτρων να σκάσει πάνω στην άσφαλτο όπου οπωσδήποτε θα έκανε μια εξίσου θεαματική αναπήδηση αν δεν τον χτύπαγε ο προφυλακτήρας ενός αγροτικού αυτοκινήτου που πήγαινε γαμιώντας.
Ο οδηγός, ένας μεσόκοπος αγρότης που γύρναγε στη Θήβα από το σβάρνισμα, αντιλήφηκε ότι ο όγκος που χτύπησε ήταν αθρώπινο σώμα, ακινητοποίησε το τούρμπο-ντήζελ-ιντερκούλερ και κατέβηκε ψάχνοντας το θύμα του.
300 μέτρα πίσω, σε μια βάγκα κείτονταν ο ήρωάς μας … εμφανώς ταλαιπωρημένος.
Τότε ο καλός αγρότης δεν έχασε  χρόνο, έσυρε το πτώμα μέχρι το αμάξι, το φόρτωσε στην καρότσα και μέσα σε 20 λεπτά, αναβοσβύνοντας φώτα και κάνοντας απελπισμένες σφήνες έφτανε στα επείγοντα του Αττικού νοσοκομείου.
Εκεί το παρέδωσε στο προσωπικό των Πρώτων Βοηθειών και περίμενε με αγωνία στην αίθουσα αναμονής.
Συμπτωματικά εκείνο το βράδυ βρισκόταν στο νοσοκομείο ο υφυπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης , ο οποίος πάντοτε ευφορούμενος από το γνωστό σε όλους πνεύμα συναδελφικής αλληλεγγύης,
προσφέρθηκε να αναλάβει ο ίδιος προσωπικά  τον πολυτραυματία, παρά τις (χλιαρές είναι η αλήθεια) διαμαρτυρίες του διευθυντή της μονάδας.
Το σώμα του ανθρώπου έμεινε εκείνο το βράδυ πολλές ώρες στο χειρουργείο στα χέρια του καλού Υφυπουργού. Μάταια όμως.Ξημερώματα πια, ο  Παύλος Πολάκης πέταξε εκνευρισμένος το νυστέρι και τη λαβίδα στο νεφροειδές, παράγγειλε ένα φραπέ σκέτο και ζήτησε να του φέρουν μπροστά του τον αγρότη:

“Εσείς εφέρατε τον άθρωπο επαέ;” ρώτησε επιτακτικά τον ανθρωπάκο.
“Μάλιστα Υπουργε μου” απάντησε πρόθυμα εκείνος.
Τότε ο σοφός τον υφυπουργός, κούνησε απογοητευμένος το κεφάλι, τον  κοίταξε επιτιμιτικά και του εξήγησε:
“Χμμμμ, άργησε σύντεκνε, άργησες.
5 λεπτά ενωρίτερα να μας τον έφερνες τώρα θα ζούσε ο κακομοίρης”!