Ο παρ'ολίγον συγγραφέας και η κόρη του συνομιλούν

 

Gao Xingjian - La Fin du Monde, 2006

- Το μυαλό μου, αγάπη μου, δημιουργεί χαρακτήρες τόσο πειστικούς που στο τέλος γίνονται πραγματικοί, κι αν δεν τους βάλω να ξεκουραστούν πάνω στο χαρτί, εκείνοι ολημερίς κι οληνυχτίς με  καταδιώκουν.

 

- Λες μαλακίες μπαμπά, δε μπορεί να σε κυνηγούν στ'αλήθεια πρόσωπα που μόνο στη φαντασία σου υπάρχουν. Δεν είσαι τρελός.

 

- Δεν έχει σχέση με την τρέλα αυτό μικρή μου, αλλά ναι, υπάρχουν μαζί μου, αναπνέουν τον αέρα μου, τρώνε απ'το φαΐ μου, κοιμούνται στο σπίτι μου, σχολιάζουν τις απόψεις μου, διεκδικούν το χώρο τους στη ζωή μου και δε μ'αφήνουν ήσυχο μέχρι να γίνουν υποκείμενα σε γραπτές προτάσεις.

 

- Κοιτώ μα δεν τους βλέπω γύρω σου ρε μπαμπά, εδώ και χρόνια μου μιλάς για πρόσωπα που δεν υπάρχουν, τουλάχιστον εγώ δεν τα έχω δει. Σου λέω ότι αερολογείς και με φοβίζεις, τουλάχιστον δώσε μου μια ένδειξη, διατύπωσε ένα έστω επιχείρημα να με πείσεις για την ύπαρξή τους.

 

- Μα δεν το βλέπεις αγάπη μου και μόνη σου; Δεν έχεις συνείδηση.

 

- Τι συνείδηση ρε μπαμπά; Μου τσαμπουνάς ασυναρτησίες που απαιτείς να πιστέψω απλά και μόνο επειδή βγαίνουν από το στόμα σου και μετά εγώ έχω θέμα με τη συνείδησή μου;

 

- Συνείδηση, μικρή μου, συνείδηση. Συνείδηση !

 

- Συνείδηση ποιού πράγματος;

 

- Της ανυπαρξίας σου γλυκειά μου.

 

- Μπα, τώρα είμαι κι ανύπαρκτη;

 

- Δυστυχώς.

 

- Γυμνός από επιχειρήματα λες τέτοια πράγματα στην ίδια σου την κόρη. Ξεφτίλα!

 

- Πρόσεχε πώς μιλά στον πατέρα σου βρε καθαρματάκι! Έχω επιχείρημα ακλόνητο της ανυπαρξίας σου.

 

- Και ποιό είναι αυτό σε παρακαλώ εξυπνούλη μπαμπά μου;

 

- Αγάπη μου ... δεν εχω κόρη.