Μάνα.

 

- Και δε μου λες εδά μρε μάνα, ποιός εσφυροκαλέμιασε τα σκαλίσματα πάνω από την πόρτα του μπαλκονιού; Είχε πάλι ο πατέρας μου καμμιά από εκείνες τις φαεινές του ιδέες;
- Όι παιδί μου, δεν τηνε  'καμε ο πατέρας σου τη ζημιά στο ανώφλι.
- Κι αμέ ποιός;
- Η γιαγιά τση γιαγιάς σου.
- Η ποιά;
- Η προ-προ-γιαγιά σου. Η Μαριγώ. Δεν το 'χες παρατηρήσει τόσα χρόνια;
- Όχι ρε μάνα. Και γιάντα το χάλασε;
- Ήθελε να σβήσει το όνομα του γιού της.
- Γιάντα ρε μάνα;
- Η γιαγιά τση γιαγιά σου είχενε δυο κόρες, τη Χρυσώ και την Ιωάννα, και ένα γιό πολύ λεβέντη, το Στελή. Μια μέρα ήρθε ένας από το Μούντρος και του λέει του Στελή ότι γίνεται εκστρατεία στη Μικρά Ασία και να πάει λέει εθελοντής να πολεμήσει τσοι Τούρκους. Πες-πες-πες τονε κατάφερε - ο Θεός μόνο κατέει ήντα του 'ταξε ο αφορεσμένος. Η κακομοίρα η μάνα του  έπεσε στα πόδια ντου αλλά αυτό το κακορίζικο δεν την άκουγε. Κοπέλι ήτονε, είχανε πάρει τα μυαλά του αέρα, είχε ποθάνει κι ο Γιατρουδοκωστής ο πατέρας του .. 
Προτού φύγει για το μέτωπο εχάραξε τα αρχικά του στη μπόρτα τση σάλας, ακόμη φαίνουνται άμα πας να ξανοίξεις. Σ.Κ.Ι., Στέλιος Κωνσταντίνου Ιατρουδάκης. Δυο χρόνια μετά ήρθενε η κακή είδηση: ο Στελής εσκοτώθηκε και δεν ήβρανε ούτε το πτώμα του ποτέ. Η κηδεία έγινε με άδειο φέρετρο και ο παππάς τονε διάβασε σε κενοτάφιο.
Μόλις εγύρισε από το νεκροταφείο η κακομοίρα η Μαριγώ, ο θεός να τση συχωρέσει, ανέβηκε σε μια καρέκλα και με ένα κλαδευτήρι άρχισε να πελεκά το όνοα του γιού τζη στο ανώφλιο. Είδανε και πάθανε να τηνε κατεβάσουνε οι κόρες τση. "Δε θέλω να ξαναδώ γραμμένο το όνομα του κοπελιού μου " φώναζε και ξερίζωνε τα μαλλιά της.
Την άλλη μέρα εχιόνισε (χειμώνας καιρός) και κείνη σηκώθηκε ξημερώματα, πήγε στον κήπο και ξάπλωσε με το νυχτικό στο χιόνι. Τη βρήκε λίγο αργότερα η Χρυσώ -η προγιαγιά σου, που'χε το νου τζη φαίνεται, και μαζί με την Ιωάννα την εβάλανε με το ζόρε πάλι μέσα στο σπίτι.
- Γιατί μαμά ξάπλωσε στο χιόνι;
- Ήθελε να ποθάνει, αλλά δεν ήθελε να αυτοκτονήσει φανερά για να μη μαγαρίσει το όνομα τση οικογένειας. Η ελπίδα της λοιπόν ήταν να πάθει πνευμονία και να ποθάνει από φυσικά αίτια.
- Έζησε χρόνια. Μετά από καιρό κάποιος λέει εσκότωσε εκείνον που είχε στρατολογήσει τοτεσάς το Στελή. Όταν λοιπόν ο φονιάς εκείνου του αφορεσμένου αρρώστησενε κι επόθανε, στα εννιάμερα η Μαριγώ έστειλε ένα δίσκο κόλυβα να συχωρεθεί η ψυχή ντου.
Και την άλλη μέρα απεβίωσε κι εκείνη και ξεκουράστηκε.