Ιδανικά ή Δανεικά ...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας κακός Πέρσης Στρατάρχης ο Μαρδόνιος. Αυτός ήταν ανιψιογαμπρός του επίσης κακούλη Βασιλιά Δαρείου. ( Ο Δαρείος είχε παντρευτεί τη θειά του Μαρδόνιου και ο Μαρδόνιος την κόρη του Δαρείου) . Αυτόν λοιπόν, τον Μαρδόνιο, είχε στείλει ο πεθεροθειός του για να κατακτήσει την μικρή αλλά τριανταφυλλένια Ελλάδα. Παρότι τα σχέδια του ναυάγησαν στην παραλία του Μαραθώνα, ανέλαβε λίγα χρόνια αργότερα την ίδια αποστολή και επί Ξέρξη.


Δικαιολογημένα ανασφαλής από την κασκαρίκα που έπαθε στο Μαραθώνα, αποφάσισε να αλλάξει τακτική, και έτσι έστειλε τον έμπιστό του Στρατηγό Τριτανταίχμη σε μυστική αποστολή προκειμένου να διερευνήσει την πιθανότητα χρηματισμού των Ελλήνων αρχόντων ώστε να παραδοθούν αμαχητί.
Δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει λοιπόν ο Τριταντέχμης ώσπου συνάντησε κάτι παλικάρια που έπιναν το κρασάκι τους αμέριμνοι κάτω από μια μουριά. Οι λεβέντες αυτοί του μαρτύρησαν πως οι Έλληνες δεν ευκαιρούσαν δια να συνομιλήσουν, διότι βρίσκονταν λέει στην Ολυμπία για την 7η Ολυμπιάδα και αν ήθελε ας έκλεινε κάποιο ραντεβού μετά την τελετή λήξης.
Κατά την διάρκεια της συζήτησης άκουσε έκπληκτος να του λένε, ότι οι ελληνοπαίδες ιδρώνουν στο στίβο διεκδικώντας ένα ευτελές στεφάνι αγριελιάς. Έτσι ο Πέρσης κατάσκοπος επέστρεψε κατάκοπος για να ανακοινώσει με παράπονο και οργή στον εμβρόντητο Μαρδόνιο τα εξής: "Παπαί, Μαρδόνιε, κοίους επ’ άνδρας ήγαγες μαχησομένους ημέας, οι ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιεύονται, αλλά περί αρετής"

Δηλαδή: Κακόμοιρε Μαρδόνιε, με τι ανθρώπους μας στέλνεις να πολεμήσουμε οι οποίοι δεν αγωνίζονται για τα χρήματα, αλλά για την Αρετή.